کانون فرهنگی هنری موعود مسجد امام حسن مجتبی(ع) خورموج تلاش جهت ظهور موعود
بروشور میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام
ولادت
در نيمه ماه رمضان سوم هجري، اولين فرزند علي (ع) و فاطمه (س) به دنيا آمد. پس از ولادت، نامگذاري از جانب مادر به پدر، و از او به رسول خدا(ص) محوّل شد و آن حضرت هم منتظر نامگذاري پروردگار ماند. تا اينکه جبرئيل ،امين وحي، فرود آمد و گفت: خدايت سلام ميرساند و ميگويد چون علي براي تو همانند هارون براي موسي است، نام فرزندش را نام فرزند حضرت هارون (ع) يعني شبّر قرار ده!
رسول خدا (ص) فرمود: زبان من عربي است و شبّر، عبري است. جبرئيل گفت: شبّر در زبان عرب به معناي» حسن« است.
رسول اكرم (ص) بلافاصله پس از ولادتش ، او را گرفت و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت. سپس براى او گوسفندى قربانى كرد، سرش را تراشید و هم وزن موى سرش- كه یك درم و چیزى افزون بود- نقره به مستمندان داد. پیامبر (ص) دستور داد تا سرش را عطرآگین كنند و از آن هنگام آیین عقیقه و صدقه دادن به هم وزن موى سر نوزاد سنت شد. این نوزاد را حسن نام داد و این نام در جاهلیت سابقه نداشت. كنیه او را ابومحمّد نهاد و این تنها كنیه اوست.
القاب
سبط، سید، زكى و از همه معروف تر »مجتبى« مى باشد.
در شرح آن حضرت
پیامبر اكرم (ص ) به حسن و برادرش حسین علاقه خاصى داشت و بارها مى فرمود كه حسن و حسین فرزندان منند و به پاس همین سخن على (ع) به سایر فرزندان خود مى فرمود: شما فرزندان من هستید و حسن و حسین فرزندان پیغمبر خدایند.
امام حسن(ع) هفت سال و خرده اى زمان جد بزرگوارش را درك نمود و در آغوش مهر آن حضرت به سر برد و پس از رحلت پیامبر (ص) كه با رحلت حضرت فاطمه(س) دو ماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت ، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت .
پيامبر اكرم (ص) فرمود:
»لو كان العقل رجلا لكان الحسن«
اگر قرار بود عقل به صورت انسانى مجسم شود، همانا به صورت حسن جلوه مى كند . کتاب فرائد السمطین، نوشته ابراهیم ابن محمد جوینی، جلد) دو)
سرشت و طینت امام
در سرشت و طینت امام حسن (ع ) برترین نشانه هاى انسانیت وجود داشت . هر كه او را مى دید به دیده اش بزرگ مى آمد و هر دوست یا دشمنى كه سخن یا خطبه او را مى شنید، به آسانى درنگ مى كرد تا او سخن خود را تمام كند و خطبه اش را به پایان برد. محمّد بن اسحاق گفت :(پس از رسول خدا (ص ) هیچكس از حیث آبرو و بلندى قدر به حسن بن على نرسید. بر در خانه اش فرش مى گستردند و چون از خانه بیرون مى آمد و آنجا مى نشست راه بسته مى شد و به احترام او كسى از برابرش عبور نمى كرد و او چون مى فهمید؛ بر مى خاست و به خانه مى رفت و آن گاه مردم رفت و آمد مى كردند). در راه مكه از مركبش فرود آمد و پیاده به راه رفتن ادامه داد. در كاروان همه از او پیروى كردند حتى سعد بن ابى وقاص پیاده شد و در كنار آن حضرت راه افتاد.
ابن عباس كه از امام حسن (ع) مسن تر بود، ركاب اسبشان را مى گرفت و بدین كار افتخار مى كرد و مى گفت : اینها پسران رسول خدایند.
با این شأن و منزلت ، تواضعش چنان بود كه : روزى بر عده اى مستمند مى گذشت ، آنها پاره هاى نان را بر زمین نهاده و خود روى زمین نشسته بودند و مى خوردند، چون حسن بن على را دیدند گفتند: (اى پسر رسول خدا بیا با ما هم غذا شو). امام حسن (ع ) فورا از مركب فرود آمد و گفت : (خدا متكبران را دوست نمى دارد) و با آنان به غذا خوردن مشغول شد. آنگاه آنها را به میهمانى خود دعوت كرد، هم غذا به آنان داد و هم پوشاك.
چند بحث و حدیث از امام حسن مجتبی علیه السلام
قضا و قدر
حسن بصری در نامه ای به آن حضرت درخواست کرد تا در زمینه مسأله “قضا و قدر” که یکی از مباحث پیچیده اعتقادی است، توضیح دهد.
امام حسن (ع) در پاسخ وی، چنین نوشت:
“أمّا بعد، فمن لم یؤمن بالقدر خیره و شرّه أنّ الله یعلمه فقد کفر، و من أحال المعاصي علی الله فقد فجر. إنّ الله لم یُطَع مُکرَها، و لم یُعصَ مغلوبا، و لم یُمهِل العباد سُدی من المملکة، بل هو المالک لما ملّکهم، و القادر علی ما علیه أقدَرَهُم، بل أمرهم تخییرا، و نهاهم تحذیرا “. (کتاب تحف العقول عن آل الرسول، نوشته الحرّاني).
یعنی: کسی که به قضا و قدر (شامل خیر و شرّ آن) بدین معنا که خداوند از آن آگاه است، ایمان نداشته باشد، کفر ورزیده است، و کسی که ارتکاب گناهان را بر عهده خدا بگذارد، دچار فجور شده است. خداوند به صورت اجباری اطاعت نشده است، و به این معنا که مغلوب باشد، مورد نافرمانی قرار نگرفته است، و بندگان را به عنوان نادیده گرفتن آنها مهلت نداده است، بلکه او مالک آن چیزی است که به آنان تملیک کرده است، و قادر است بر آنچه آنان را قدرت داده است، بلکه خدا به مردم امر فرموده به نحو اختیار، و نهی فرموده به عنوان هشدار.
در این سخنان کوتاه، امام مجتبی علیه السلام، دیدگاه صحیح اسلام را در زمینه مسأله قضا و قدر، بر مبنای قرآن و سنّت و عقل، تبیین می کند، به نحوی که نه جبر لازم آید و نه تفویض.
از امام حسن (ع) پرسیدند:
زهد چیست؟ فرمود: رغبت داشتن به پارسایی، و پرهیز از دنیا.
حلم چیست؟ فرمود: فرو نشاندن خشم، و خویشتن داری.
ثبات و استواری چیست؟ فرمود: اینکه بدی را با نیکی برطرف سازند.
شرف چیست؟ فرمود: احسان به خویشاوندان، و بر عهده گرفتن تقصیرها.
مجد چیست؟ فرمود: اینکه در هنگام بدهکاری هم بخشنده باشی، و از گناه دیگران درگذری.
جوانمردی چیست؟ فرمود: حفظ دین، و عزّت نفس، و خوش برخورد بودن، و اصلاح امور، و اداء حقوق دیگران، و محبّت به مردم.
بزرگواری چیست؟ فرمود: بخشش به دیگران پیش از اینکه طلب کنند، و پذیرایی از دیگران در هنگام تنگدستی.
لئامت چیست؟ فرمود: کم بودن سخاوت، و سخن گفتن به زشتی.
سماحت چیست؟ فرمود: بخشندگی در هنگام بی نیازی و نیازمندی.
بخل چیست؟ فرمود: اینکه آنچه را در دست داری شرف بدانی، و آنچه را بخشیده ای تلف بشماری.
برادری چیست؟ فرمود: برادر بودن در هنگام گرفتاری و آسودگی.
ترس چیست؟ فرمود: جرأت داشتن در برابر دوست، و عقب نشینی در برابر دشمن.
بی نیازی چیست؟ فرمود: راضی بودن نفس به آنچه نصیب او شده است، گرچه کم باشد.
جود چیست؟ فرمود: بذل کردن آنچه بدست آمده است.
سفاهت چیست؟ فرمود: پیروی از فرومایگان، و همنشینی با گمراهان.
شجاعت چیست؟ فرمود: هماوردی با همتایان، و شکیبایی در مواجهه با ضربات. (کتاب تحف العقول، نوشته الحرانی)
شرایط دوستی و تأثير دوستان
انسان يك موجود اجتماعی است و برای ادامه حيات خود نياز به انيس و مونس دارد تا با او درد دل، مشورت و گفتگو نمايد و لحظاتی را از تنهايی بيرون آيد، از افكار و ايده های طرف مقابل بهره برده و متقابلاً انديشه هايش را با او مطرح نمايد، مشكلاتش را بگويد، تجربه های ديگران را بشنود، تاريخ و خاطرات تلخ و شيرين را با او رد و بدل كند و دهها نياز ديگر را در كنار او مطرح كند.
انسان با داشتن دوست مناسب، يكی از خلاءهای زندگی اش را پر می كند و از مشكلات زندگی می كاهد. به طور حتم می توان ادّعا كرد كه بخشی از با لذت ترین لحظات افراد، زمانی است كه در كنار دوست موافق و همنشين صميمی شان به سر می برند، شادی و غم خود را با آنان تقسيم می كنند و انبساط خاطر و آرامش درونی می يابند. اين همگرايی با دوستان در روح و جان آنها تأثير دارد و در اين تعامل خلق و خو و افكار آنان به اذهان همديگر منتقل می شود.
امام مجتبی (ع) به اين نياز فطری توجه كامل داشت. آن حضرت به يافتن و نگهداری از دوستان خوب و سودمند تشويق می نمود و اثرات مثبت و منفی رفاقت را گوشزد می كرد. امام مجتبی (ع) دوستان و علاقه مندانش را به همراهی و همنشينی با افراد شايسته، دلسوز، امين، صبور و مهربان ترغيب می نمود و در يكی از گفتارهايش به جنادة ابن ابی اميه فرمود: »با كسی دوستی كن كه رفاقت او زينت و آرايش شخصيت تو بوده و پاسدار خدمات تو باشد. هرگاه از او ياری طلبيدی ياريت كند و هرگاه سخنی گفتي، تو را تصديق نمايد. اگر به او نزديك شدی تو را محترم شمرده و مقامت را گرامی دارد، اگر دست نياز به سويش دراز كردی دستت را رد نكند، اگر مشكلی داشتی و گرهی در كارت افتاد (تا حدّ توانش) آن را بگشايد، اگر از تو نيكی و خوبی بيند آن را فراموش نكند، اگر خواسته ای داشتی آن را برآورد، و هرگاه سكوت كردي، او با تو آغاز به سخن كند.» ) مستدرك الوسائل، محدث نوري، مؤسسه آل البيت، قم، ج 8، ص 211 )
امام حسن (ع) می فرمایند: سزاوارترين مردم به قرآن كسی است كه به آن عمل می كند، هرچند آن را حفظ نكرده باشد و دورترين مردم از قرآن كسی است كه به آن عمل نمی كند، هرچند آن را بخواند. (ارشاد القلوب، ج 1، ص 79 )
و نیز می فرمایند: هر كس قرآن را بخواند (نزد خداوند متعال) يك دعای مستجاب دارد، يا زود و يا دير. (الدعوات، ص 24 )
امام حسن (ع) می فرمایند: كسی كه پيوسته به مسجد رفت و آمد داشته باشد، يكی از هشت بهره نصيبش خواهد شد:
- (بدست آوردن) نشانه ای روشن و محكم (در راه هدف)
2. (آشنايی با) دوستان مورد استفاده
3. (استفاده از) دانش نو و اطلاعات تازه
4. (رسيدن به) رحمتی مورد انتظار (از طرف خداوند)
5. (ياد گرفتن) سخنانی كه او را هدايت كند
6. آموختن سخنانی كه او را از لغزشها و خطاها باز می دارد
7. خودداری از گناهان به جهت شرمساري
8. ترك معصيت به خاطر ترس از رسوايي.
(بحار الانوار، علامه محمدباقر مجلسي، ج 75، ص 108)
امام حسن (ع) می فرمایند: یكی از نشانه های غفلت آن است كه مسجد را ترك كنی و از افراد مفسد پيروی نمايي.
(العدد القوية، احمد بن علی طبرسي، ص 53)
جهت دانلود تصاویر بروشور میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام با کیفیت بالا بر روی لینک های پایین هر تصویر کلیک نمایید.
دانلود تصویر با کیفیت قسمت اول بروشور
دانلود تصویر با کیفیت قسمت دوم بروشور
لینک دانلود PDF بروشور میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام جهت مطالعه و چاپ
